عید امسال به اتفاق خانواده کیش رفتیم .عمه ام ساکن اونجاست با اصرار عمه خانوم که چند روز بیشتر بمونید وبرگشت با هواپیمای نیرو هوایی برگردید منو داداشم موندیم.از اونجاییکه تعریف هواپیما رو در رابطه با اینکه دل و رودت بالا می آد از دست تکونه های هواپیما ،نه کمربندی تازه از انتهای هواپیما بارها معلوم ،بدم نمی اومد که سوار هواپیما بشم و ببینم چه جوری،از قرار، قرار بود در طول هفته یک پرواز اختصاصی از نوع بوینگ انجام بشه،عمه من که دلواپس این بود که ما حالمون یک وقت توی این هواپیما سی130بد نشه اعلام کرد هر وقت این هواپیما پرواز داشت شما اون روز برید حال ممکن13 ماه یا یکی دوروز این طرف تریک روز که شوهر عمه امد خونه گفت فردا پروازوبلیط و هم گرفتم (عجب شانسی این صاحب خونه داشت(چشمک)) فردا ساعت7 باید فرودگاه بودیم و9 پرواز ،دختر عمه ام خندید و گفت به این ساعت توجه نکن همیشه چند ساعت تاخیر وداره فرداش صبح زود بلند شدم دیدم هم خوابند انگار نه انگار که مثلا امروز پرواز داریم دوباره خوابیدم بلند شدم فکر کنم ساعت حول حوش 9 بود همچین پریدم از خواب ،عمه رو دیدم در حال اماده کردن صبحانه است ،تا منو دید گفت بخواب هنوز هواپیما نیومده به موقعش (ا)(شوهر عمه)تلفن می زنه ساعت 9شد 11،1،..............که تازه فهمیدیم هواپیما اومده ولی نقص فنی داره پسر عمه ام کوچیکم فریاد زنان اومد وگفت بیا محوطه هواپیما رو ببین ،هواپیما بزرگی بود بالای 350 مسافر داشت دقیقا تعداد مسافر ها رو یادم نیست،خلاصه تانقص فنی بر طرف شد ساعت شد 8 رفتیم فرودگاه من یادم رفته بود سوهان ناخن وناخنگیر وعطر واسپره رو در بارها بزارم با خودم گفتم الان که از زیر دستگاه رد شم و صداش در بیاد ،اینو بگم عمه خانومم در محوطه پایگاه یک باغچه بزرگ داشت که کلی گوجه فرنگی به عمل آورده بود حالا اصرار داشت ما همراهمون گوجه فرنگی ببریم هر چقدر اصرار کردم نمی خواد خودتون استفاده کنید فایده نداشت تازشم برگشت گفت براتون سخت وگرنه یک جعبه می دادم با خودتون ببرید،این وسط پسر عمه بزرگم می گه از هر کدوم دوتا به فامیلها بدید تو دلم گفتم حتما البته افعال معکوسه یکی نبود بگه که خیلی دوست داری محصولتون دیگران ببینند خودت بیار،دیدم عمه خانوم گوجه را رو در یک نایلکس قرار داده  با تعجب نگاه کردم،گفت اینو زیر صندلی بزارید منو داری نه............داشتم می گفتم نه صدای دستگاه بلند شد نه گوجه رو مورد بازدید قرار دادن نمی دونم شاید به خاطر شوهر عمه بود که منو معرفی کرده بود مدام دعا می کردم کسی گوجه ها رو نبینه فکر شو بکنیداز کیش گوجه بیاری اینو بگم گرچه بعدش فهمیدم قیمت گوجه دور وبر 1800-2000شده (حدود 5-6 کیلو می شد)داشتم می گفتم  بعدش رفتیم در یک اتاق بزرگ حال هر چی دوست دارید اسمشو بزارید و منتظر که در اتاق باز کنن تا وارد محوطه وسوار هواپیما بشیم که  یهو اعلام کردن خانم ها برند سوار شند ،همه داشتن می دویدن این صحنه رو دیدم گفتم لابد بی دلیل نیست ولی برام عجیب بود پس شماره صندلی...از پلکان که رفتم بالا داخل هواپیما رو که نگاه کردم خشکم زد با خودم گفتم اینجا چرا این جوری تاریک تاریک اینگار که وارد انباری شده باشی چند تا چراغ با نور زرد روشن بود یک تونل وسیع ،ازاون انتها بارها به چشم می خورد یاد شوفاژخونه افتادم چه لوله های بزرگی از سقف هواپیما دیده می شد تا به خودم اومدم دیدم اگه نجنبم همه جا ها پرمیشه، منو داداشی بی صندلی میمونیم،یک جایی و پیدا کردم نشستم، کم کم آقایون هم پیداشون شد یکسری که مجردی اومده بودن صداشون دراومده بود یکی بلند گفت مگه اینجا صف نانوایی که هر کی برای خودش زنبیل گذاشته ،من که هنوز محو هواپیما بودم ،شنیده بودم که هواپیما باری خارج مرزی ،قبل پرواز یک نفر که لباس فرم تنش بود قدم زنان می گفت کمربند ها رو ببندید ،کمربند صندلی من که فکر کنم یک 2 متری میشد صداش کردم گفتم کمربندم مشکل داره شل و دراز خندید گفت کمربندت خارجکی(واه)اعلامی نشد که هواپیما داره از زمین بلند میشه فقط از روی صدا فهمیدیم ،فکر کنم ساعت 9 حرکت کرد یک خانوم و اقایی که کنار ما نشسته بودن آقا برگشت به خانومه گفت خانوم ببین فرق هواپیما 70000هزار تومانی با 18000تومانی (منظورش پول بلیط هواپیما بود)تنها مشکلی که بود هوای داخل سرد بودپنجره ها که کاملا پلمپ شده بود ،صندلی ها هم زیاد صدا شون در می اومد ،اخه صندلی ها روی ریل سوار شده بود ودو طرف اون راه رویی ایجاد شده بود ،مسافر ها هم که ماشالله در رفت وامد بودن ،من که خوابیدم از خواب بلند شدم طبق زمانی که محاسبه کرده بودم5دقیقه بعد باید به تهران می رسیدیم به داداشم گفتم الان که هواپیما بشینه رو زمین اینو بگم کسی نبود که اعلام کنه مسافران گرامی کمربند تون ببندید، سر جاتون بشینید فکر کنم هواپیما که در حال نشستن بود همه در حال رفت وامد بودن ما که فقط از روی فشار وحالتهای ایجاد شده فهمیدیم هواپیما داره فرود میادهواپیما رو زمین نشست ولی هنوز صداهایی می اومد ،ولی مسافرهاهمه بلند شده بودن وبه سمت در خروجی رفته بودن داداشی منم بلند شد بهش گفتم صبر کن ولی انگار که نه انگار........ما همه در راه روها پشت سر هم جمع شده بودیم که یکهو نمی دونم چی  شد یا هواپیما بقول معروف ترمز کرد ،خاموش کرد که همه روی هم افتاده بودن نمی دونیدچه صحنه ایی بود من که خنده ام گرفته بود.بعدشم صحیح وسالم از پلکان اومدیم پایین وسوار اتوبوس های  مستقر شدیم/شاید خیلی ها بگید عجب حرفی می زنه مگه چقدر پول بلیط بوده که...........حرف من اینه درستکه  پول بلیط کم بوده بهای این بلیط برای کارکنان نیروی هوایی زیر 5000 تومان (ما که 18000تومان دادیم) ولی این  خدمتی که اونا در قبال نیروهاشون انجام می دن حالاکه کاری و  می خواهند بکنند چرا به نحو درستی انجام نمیدن مگه خون این 350 مسافر بی ارزش /یعنی نباید این هواپیما کمربند ایمنی درست حسابی داشته باشته،یک نفر نمی تونست اعلام بکنه هواپیما درحال فرورامدن.....................به جرات می تونم بگم مسافرهای این هواپیما از نیروهای با ارزش جامعه بودن /حال فکرشو بکنید این هوا پیما مثلا پرواز اختصاصی بودومشکلی از نظر تکون خوردن نداشت ولی هواپیماهای که دارند در این خطوط پرواز می کنند همشون به قول بچه ها لگن هستند واوراقی ومسافراش باید تنشون بلرزه که تا به مقصد برسند تمامی آدمهایی که معمولا از این خطوط استفاده می کنند فقط و فقط بخاطر شغلی که دارند ومسافت دورمجبورند از این خطوط هواپیمایی استفاده کنند مگه شغل این ادما ارزش نداره اصلا این ادما مگه ارزش ندارندهفته پیش که داشت مانور و نشون می داد وقتی خبرنگار و دیدم به دوستم گفتم جای این باید افشار گزارش می داد/حرف جالب زد گفت این حادثه باعث شد ه لابد اینها هواپیما خوبی  سواربشند/حیف...........همه این اتفاقات به خاطره تبدیل میشه با یک تاسف و یک مراسم تموم میشه امابعدش چی؟؟؟؟؟؟؟؟؟ولی مساله ای که در این ماجرای سقوط هواپیما ذهن من و به خودش مشغول کرد عملکرد صدا و سیما بود در گزارش وپخش این رویداد ،  نه اینکه کشته شد گان این حادثه 106 نفر بودن ،گرچه نشون دادن عکس ها ی این جان باختگان تا ثیری برای اونا نداره ولی نیروی با ارزش جامعه فقط و فقط خبرنگارها نبودن مسلما کادر پروازی بود نیروهای ارتشی که هر کدوم شاید به نوبه خود نیروی ارزشمندی بودن / و مورد دیگه اینکه  همون شب  یافرداش اعلام کردن که این جان باختگان شهید محسوب می شوند در صورتی که  در روزنامه جام جم مورخ 22 اذر در صفحه 13 نوشته بود ابهام در در شهید محسوب شدن قربانیان هواپیمای سی -130 به گفته توانا مدیر کل امور ایثار گران تاکنون هیچ در خواستی مبنی بر اختصاص عنوان شهید به جانباختگان سانحه هوایی سقوط هواپیما سی-130 از سوی ارتش جمهوری اسلامی ایران و یا مراجع دیگر به بنیاد شهید ارائه نشده است ............................از سوی دیگربه گزارش ایسنا  ،پدر مسعود جان نثاری در خصوص اجازه دفن پیکر فرزندش گفت اجازه دفن پیکر پسرم را در تکیه شهدای اصفهان ندادند و مسولان گفته اند :مسعود شهید محسوب نمیشود وسر انجام پیکر وی در باغ رضوان به خاک سپرده شد.....ضمن آنکه شایسته است مسولان قبل از اعلام تصمیمی درباره آن برسی دستور العمل های لازم را صادر کنند.(البته خلاصه ایی از گزارش بود) همیشه همینه روال دنیا همین  اینو هم راست می گند که انسان از نیستان......  قضاوتش با خودتون ، / روحشان شاد ویادشان گرامی/ از اینکه این پست طولانی شد شرمنده هستم /شاد باشید