برای این پست نامه ئ عاشقانه ئ جبران خلیل جبران به می زیاده را درنظرگرفتم .نگاه

جبران به معشوق به مانند نگاه جلاالدین رومی است زیرا مولانا گفته است"زن معشوقه

نیست بلکه نور خداست".

شاید جالب باشه که بدونید می زیاده در یکی ازنامه هایش به جبران می نویسد :

جبران! ما درباره ئ ازدواج اتفاق نظر نداریم اما من به اندیشه هایت احترام می گذارم و

صداقت تو را می شناسم تو ازاندیشه هایت به طرز شرافتمندی دفاع می کنی.من نیز در

این باره با توشریک هستم ..........اینم هم خوبه که بدونیداین پیوند عاطفی حاصل بیست

سال کشمکش روحی ومعنوی است درحالیکه هیچ یک ازآنان یکدیگررا ندیده بودندجزئ

درعالم فکروخیال زیرا جبران درمغرب ومی زیاده درشرق بسر می بردند.می درزندگی

جبران ،دوست ویارالهام بخش وخواهرروحانی و خویشاوند و وسیله ئ اتصالش با وطن

وشرق بشمار می رود.عشق بین این دو یک عشق جاوید وآزاد بشمار می رود.............

نامه ات برروی انبوهی از نامه ها بود و تو دانی چون نامه ای ازدخترکوچک ودوست

داشتنی دریافت کنم همه ئ نامه ها درچشمان من متلاشی می شوند نشستم و با خواندن آن

گرم شدم لباسم را عوض کردم و برای دو وسومین بار خواندم.

مریم من هرگز شراب مقدس را با شرابی دیگرنمی آمیزم .در این لحظه تو با منی .تو

من هستی ای می اینجا هستی .اینجا من دارم از تو سخن می گویم اینجا و من دارم با تو

سخن می گویم .با زبانی بزرگتر از این زبان با قلب بزرگت سخن می گویم .با زبانی

بزرگترازاین زبان با قلب بزرگت سخن می گویم و می دانم داری گوش فرا می دهی .

می دانم تفاهم داریم وخواهیم داشت و می دانم دراین شب به عرش خدا نزدیک ترخواهیم

شد.خدا را سپاس می گویم .خدا را سپاس می گویم زیرا غریب به سرزمینش بازگشت و

مسافربه خانه ئ پدرو مادرش بازگشت دراین لحظه فکر زیبا وبا ارزش برمن خطور

کرد. پس گوش کن ای کوچک زیبای من اگردرآینده با یکیگر قهر کردیم نباید همچون

گذشته ازیکدیگر جدا شویم .علی رغم قهر کردن باید زیر یک سقف بمانیم تا ازقهرکردن

بیزارشویم و بخندیم یا قهر از ما بیزار شویم و بخندیم یا قهرازما بیزار شود ودرحالی که

سرش را تکان می دهد برود نظر تو دراین باره چیست؟......................................

فکرمی تواند چنین چیزی را بگوید علی رغم اینکه اوسبب همه قهرهاست لکن نمی تواند

با مقیاس کلامش اندازه گیری کندونمی تواند قلب را با ترازو منطق خود وزن بکند.دختر

کوچکم را دوست می دارم اما به مدد منطق نمی دانم چرا؟اصلا نمی خواهم با عقل چنین

چیزی را بدانم .کافی است که او را با روح وقلبم دوست بدارم .کافی است که سرم را بر

روی شانه اش بگذارم زیرا افسرده وتنها وغمگین هستم ودر کناراو شاد می شوم .کافی

است که با او به سوی قله ئ کوه را بروم وگاه به اوبگویم تو دوست من هستی.من همه ئ

مردم را به یک اندازه دوست می دارم.بدون اینکه کسی را برگزینم.من همه را به یک

اندازه دوست می دارم .دوستشان می دارم زیرا از روح خدایند اما برای هردلی جهتی است

که درلحظات تنهایی بدان روی می آوردبرای هر دلی صومعه ای است تا درآن آسایش یابد

وبرای هرکسی قلبی است که مشتاق پیوند باشد تا ازایمنی بهره یابد یا دردهای زندگی را

فراموش کند.چند سالی است احساس می کنم قبله قلبم را پیدا کرده ام احساسم یک حقیقت

ساده واشکار و زیبا بود ......اینک چیزی بر پایان شب نمانده است اماآنچه می خواستم

بگویم بسیار کم گفته ام بهتراست تا صبح درسکوت سخن بگوییم وصبح هنگام دفترکوچک

دوست داشتنی ام را برای انجام کارهای بزرگ کنارم بگذارم آنگاه پس ازانقضای روز و

مشکلات آن دوباره به این مقام بازخواهیم گشت تا به گفتگوی مان ا دامه می دهیم .اینک

پیشانی ات را نزدیک کن ............................................خداوند به تو برکت دهد!

خداوند هرروز وهرشب تو را حفظ کند!......خداوند تو را برای دوستت نگه دارد!

التماس دعا /دختر مشرقی